Innhaldsrike første dagar!

No har vi opphaldt oss i Mombasa i litt over ei veke, og kjenne på følelsen av at vi he vår her mykje lenger. Det er fordi vi har hatt fulle dagar der vi har opplevd nye ting, sett, hørt, lukta og kjent på følelsar som vi ikkje heilt klare å sette ord på enda. Vi lære noko nytt fleire gongar om dagen og får bruk for det like mange gongar same dag. Og fortsatt får eg nokre augneblink der det går opp for meg at eg er her, og her skal eg vere i 3 månader, her skal eg utføre eit viktig arbeid og her skal eg lære meg mykje om meg sjølv og andre.

Måndag 19/09-11 var første skikkelige dag på jobb. På den 20 minuttar lange gå turen til jobb gjekk eg å kjente på følelsen av å vere veldig avslappa til at det skulle vere min første dag i arbeid. Men når vi kom fram vart det noko heilt anna, fordi vi fekk beskjed om å få kvar vår klasse. Skule? Hmmm, det var ikkje heilt det eg hadde sett for meg, men la gå, eg er med på alt. Nervøs og usikker på kva eg skulle gjer vart eg presentert for ei 2.klasse med 7-8 åringar. Der vart eg plassert på ein stol at med kateteret til læraren og med ryggen mot elevane. Det følte eg var heilt feil, men eg visste ikkje om eg gjorde noko gale om eg snudde meg meir mot dei. Snudde meg og følte det var betre. So satt eg der og observerte korleis elevane gjorde oppgåver dei hadde fått frå læraren. Dei var veldig flinke til å gjer det dei skulle, men det som eg la merke til var at dei delte på viskelær og måtte dermed bevege seg gjennom klasserommet og kanskje bli ukonsentrerte og skrivebøkene til nokon datt nesten frå kvarandre.  Men dette var ikkje noko som stoppa dei. Etter kvart satt eg og retta oppgåvene deira og ropte dei opp om dei hadde gjort feil og prøvde å forklare kva dei hadde gjort feil.

Eg er ingen lærar, men eg følte eg var til hjelp etter å skjønne korleis det gjekk føre seg. Skule her og i Noreg er veldig forskjellig. Du skulle våre her å lært vekk noko og lært noko av dei her Tante Sølvi.

Tysdag 20/09-11 vart enda ein kaste seg i det situasjon. Vi satt eigentleg berre å venta på å få gjort

noko, fordi alt gjekk ikkje etter planen etter som Mama Susan hadde blitt sjuk på Måndag. So vi ville

gjerne sta å helse på dei små babyane og gjekk inn på Baby Wing som det blir kalla. Der møtte vi

nokre tilbaketrekte små søte born. Både vi og dei var litt usikre på korleis vi skulle møte

kvarandre, men vi kasta oss uti det og løfta dei opp i armane våra og smilte og dulla med dei. Vi

merka ganske fort at dei to som jobba der ikkje hadde rekt å skifta på alle, fordi dei var ganske våte.

Å vi som er vant med tørre born, skifta på dei rett som det var og vart møtt med handkle og

tøybleier.

Vi vart raskt kjent med dei og namna deira, og vart litt bekymra for nokre som hadde høg feber,

hoste og ikkje heilt med på det som skjedde rundt dei. So dei vart sendt til sjukehuset, noko som var

veldig betryggande. Dei kom tilbake i god behald og med medisinar J Vi vaska også klede, bleie og

handukar i hytt og pine denne dagen, sidan vi skifta på dei so ofte. Det gjorde vi i ein balje med vatn

og hang det til tørk ute i sola. Og her er det slik at ein ikkje kan sløse med vatnet, fordi det er mangel

på det, so her må ein bruke det vatnet ein tek til det ikkje kan brukast meir og fylle på når det er

behov.  Vi lærte mykje denne dagen, som kjem til å bli nyttig å ta med seg vidare. Skal bli spennande

å bli enda betre kjent med desse barna og bakgrunnen deira.

Onsdag 21/09-11 møtte vi på jobb og fekk beskjed om at Mama Susan enda ikkje hadde blitt frisk. Vi

skal eigentleg bruke onsdagar og torsdagar, til å besøke andre institusjonar. Men ingen

avtalar har blitt bestemt enda, så vi vart einige med Peter (sosialarbeidar) om å lære litt meir om

den kenyanske kulturen og reiste på Fort Jesus, som er eit museum her i Mombasa (les meir om det

på nettet om du er interessert). Her vart det mykje gåing i steikande sol og varme. Noko vi ikkje er

vande med og blir fort slitne av. So etter omvisinga der, spaserte vi i gamle byen i Mombasa og fant

ut at vi ville tilbake dit for å kjøpe nokre fine gåve der til dokke heime J

Torsdag 22/09-11 forventa vi at alt kunne skje på jobb, vi var forberedt på kva som helst. Dagen

starta med mange spørsmål frå oss til Peter og vi hadde ein lang samtale med han og fekk klarert

nokre tankar og spørsmål vi hadde i hauda våre. So hadde vi eit møte med Mama Susan, Salama som

har hovudbasa si i Ukunda, på sørkysten, som eg møtte sist eg var der, Peter og Kristin. Vi gjekk

igjennom ein del ting som barneheimen arbeidar med, og planla framtidige besøk ute i feltet. So det

verte nokre spennande veke i vente, der vi skal til sørkysten neste helg for å besøke Salama og bli

med på det arbeidet ho gjer der. I dag fekk vi liksom kjenne på følelsen av at no skal vi verkeleg

begynne å jobbe med sosialt arbeid og få kjenne på korleis det er å jobbe med det her nede. No har

det gått opp for oss at vi skal utføre mange viktige oppgåver her nede. Eg gler meg so sjukt til å vere

med på dette her og gler meg til å fortelje dokke seinare om alt vi skal oppleve.

So no tek vi helg, med god samvett etter å ha avslutta denne dagen med ei oppsummering av alt vi

har opplevd til no. So til helga skal vi nok på ein tur til sørkysten og slappe av der J

::Barneheimen::

Baby Wing



Tre veke <3





Klesvasken etter en dag på jobb



Det siste som måtte bli gjort før den store reisa, var å ta et tårevått farvell med min søtaste tanteunge :)

Bonface og gutta guida oss rundt i Mathareslummen.

Den flotte flyturen til Mombasa

Her he vi utsida av leiligheta vår

Her søve ej og Ingrid

Skal alltid huske å ha me mej den der :)

Her he vi allerede laga oss middag, faktisk kvar dag til no :)

So he Ingrid pynta me litt bilde. Ej for finne mej noke bilde ej kan henge opp ej også :)

Ej e flink å skrive i dagboka, kvar dag!

Å ja, skal ikkje legge skjul på at vi nyte stranda når det e mulig :)

Inkvartert i Mombasa

Eg visste ikkje at det skulle bli so vanskelig å skrive mitt første innlegg her, vertfall ikkje her eg befinne meg no. Men la meg få prøve. 

Etter ein veldig skummel flytur fra Nairobi, der vi satt i det smalaste og lavaste flyet eg noken gong har tatt (so lavt under taket at til og med EG måtte bøye meg ned for å kome meg heeeilt inn og bakerst i flyet), landa vi trygt i Mombasa. Varmen slo oss i tryne i det vi steig ut av flyet og ikkje nok med det stod der noken kjekke sjåføra med namneskilt til oss, som skulle kjøre oss vidare til Mama Susan, våra veiledar :) 

Ho tok godt i mot oss med opne armar og ein stor god klem! Fantastisk dame, som eg kjente eg kunne bli fort glad i og samarbeide godt med framover.

So vart vi kjørt vidare til leiligheta vår, som va berre enda meir enn eg hadde forventa meg. Skal legge ut noke bilde seinare, men kameraet mitt gjekk akkurat tomt for batteri, so det for eg ta neste gang eg sitte her midt i ei handlegate, med masse lydar av trafikk og tjukt med mennesker som travar hit og dit rundt meg.

Men ja, vi bur utrulig fint og he blitt godt komfortable med standaren her nede. Dei to siste dagane, he vi prøvd å bli kjent med byen og det som er rundt oss, som ikkje er heilt enkelt å forstå enda. Kvar er vi, kva heiter det her, kor mykje skal vi betale, kvar heiter det dit vi skal? Men med å bruke dei fantastiske menneska vi he rundt oss til hjelp, he ditte gått strålande bra, og vi begynde å klare å orientere oss i forhold til her vi bur. So vi trenge ikkje noke kart for å kome oss fram, nei: True courage is to keep on travelling, when you can't see the map! Kom over ditte sitatet på ein liten butikk som eg synest passa meg veldig fint.

Merka at eg rota meg litt vekk, men vi har vertfall komt oss godt på plass. Vi har fått bruke dinne veka til å bli kjent med byen og slappe av på stranda før vi starta for fult på jobb Mandag. So i dag he vi hengt på stranda, og i morga skal Mama Susan vere med oss en tur på stranda, so vi kan verte litt betre kjent.

Eg he det utrulig bra her nede, og klare nesten ikkje å skjønne at eg skal vere her i 3 mnd. Men tida går mykje fortarte her, so eg grur meg allerede til vi skal reise heim. Her er så varmt og godt, ingen problem med å kome meg opp om morgonen, og kanskje det beste, har ikkje fått noko problem med magen enda! (bank i bordet). 

So til neste gang, kan dokke berre glede dokke til alle dei kjekke bilda eg skal legge ut :)

Snakkast snart